Provinciale poelen en kwakende padden

28 maart was minister Plasterk in de gemeente Noordoostpolder om van gedachte te wisselen over bestuurlijke samenvoeging van Flevoland, Noord-Holland en Utrecht. Plannen die op nogal wat weerstand stuiten omdat nut en noodzaak nog niet echt helder zijn, het bestuurlijk 'vaarwater'  is dus nogal troebel.

Hoewel opmerking van de minister dat de kwaliteit van het bestuur te wensen overlaat misschien een onjuiste voorstelling van zaken gaf waren plaatselijke bestuurlijke Pipo's ook niet eerlijk. Koketteren met de zogenaamde voorkeur van inwoners voor Overijssel was even abject als de uitspraak van de minister. Want bij raadpleging van de bevolking bleef onduidelijk hoe een samenwerking uitpakt voor regionale (gezondheids)zorg, het openbaar vervoer, de veiligheid, maatregelen op het gebied van werkgelegenheid en tal van andere activiteiten die direct of indirect van invloed zijn op het dagelijks leven. Net zo onduidelijk als de bureaukosten voor leges waarover ik ander halfjaar geleden een vraag gesteld heb aan de fractieleider van D66 naar aanleiding van de toen forse verhoging. Tot op heden heb ik nog geen antwoord mogen ontvangen, dit in tegenstelling tot hogere aanslagen voor belastingen.

Bron: CBS

Kijkend naar afgelopen 10 jaar zijn gemeentelijke, provinciale en rijksbelastingen door bestuurlijke (on)kunde dan ook nogal gestegen. In bovenstaande grafiek heeft de rode lijn van Noord-Holland dan natuurlijk ook niets te maken met debacle van Landsbanki. Maar de toename van de opbrengsten is ook niet het gevolg van groei in het aantal inwoners maar gewoon te danken aan een ordinaire verhoging van de opcenten, de belasting die net als de blaftax op bezit geheven wordt en ook in de pot algemene middelen verdwijnt. Als de minister het dan toch over ouderwets heeft dan zijn er dus nog wel een paar andere zaken te noemen die nodig eens op de schop moeten. En eens in de 4 jaar de kiezers raadplegen dat is natuurlijk pas echt achterhaald.

Modernisering van bestuur klinkt dus leuk maar er zijn dan nog wel een aantal andere zaken te noemen die ook aardig versleten zijn. En stellen dat het voor gezondere overheidsfinancien zorgt lijkt met ook nogal cru. Aangezien er in 2015 nog steeds een tekort van €16 miljard op de begroting verwacht wordt zijn de bezuinigingen van €15 miljoen met het samenvoegen van provincies dan ook kruimels, een besparing van 0,0009%. Het opschalen van provincies kan dus maar het beste verkocht worden met de slogan van de belastingdienst: "Goedkoper kunnen we het niet maken, wel groter."

De afdrachtsregeling

Bij tijd en wijle komt de afdrachtsregeling van de Socialistische Partij intern en extern ter discussie te staan, het 'vrijwillige' karakter hiervan wringt namelijk soms nog weleens. Bijvoorbeeld toen SP raadslid Simon Polman besloot om zijn vergoeding aan de voedselbank in plaats van de partij over te maken. En hij is niet de enige die de onverzettelijkheid van regeling ter discussie stelde, 15% van de partijleden heeft er volgens eigen onderzoek dan ook kritiek op.

Nu heeft de regeling wel iets sympathieks omdat het inderdaad bedenkelijk is dat iemand met een politieke functie wel en vrijwilligers voor verenigingen, scholen en veel non-profit organisaties niet betaald worden. Beide hebben evenveel maatschappelijke waarde en kosten ook evenveel tijd en dus valt er iets voor te zeggen om de raadvergoedingen te 'nivelleren' en dit geld te verdelen. Kijkend naar de kwaliteit van deze vrijetijdspolitici is deze kletsende klasse het feestvierende tuig van de maatschappij. Want verantwoording reikt meestal niet verder dan de zetel en dus draait de burger telkens op voor al het amateurisme. Dat maakt van politiek een loterij zonder nieten en dus valt er wat voor te zeggen om raadvergoeding niet af te dragen maar af te schaffen.

Maar het is helaas ook erg moeilijk om mensen te enthousiasmeren voor de lokale politiek met als gevolg weinig concurrentie en daardoor gebrek aan kwaliteit. Zeker bij Chinese vrijwilligheid van afdracht geldt dan ook al gauw de oude wijsheid:'If you pay peanuts, you get monkeys' En bij de SP wordt dan ook niet op kwaliteit geselecteerd maar alleen op onderwerping aan het collectief. Dat doet denken aan de Borg uit Star Trek serie:"Wij zijn de SP, wij willen uw vergoeding aan onze partijkas toevoegen. Verzet is zinloos." Iedere partij moet natuurlijk doen wat ze goeddunkt maar het lijkt mij uiteindelijk de kwaliteit van bestuur niet ten goede te komen.

In dat opzicht is eigen evaluatie van regeling dan ook interessant om te lezen, iets wat 85% van de partijleden blijkbaar niet kan. Zonder direct in conclusies te willen springen zit in dit rapport namelijk informatie die een andere blik geeft op sommige dogma's van deze partij. Nu kan me verweten worden dat ik dingen teveel naar eigen referentiekader invul maar: "Afdracht is goed, maatwerk is beter." doet me wel ergens aan denken. Maar gelukkig leest niemand van de partij dit soort dingen zoals iemand me duidelijk maakte, laat staan dat er kritisch tussen de regels doorgelezen wordt. Wie dat wel doet zal meer tegenstrijdigheden tegenkomen en vragen hebben over de definities die gebruikt worden. Maar politiek is dan ook per definitie de onvolmaakte wijze waarop belangentegenstellingen van groepen en individuen tot hun recht komen.

Liberaal verdriet door een tweet

VVD dient een motie van treurnis in om tweet van wethouder Ruifrok, wat een treurigheid van de liberalen. Nu liep VVD ook al eens te klagen over de ‘twitter knokploeg’ van PvvP wat laat zien dat sommige medium Twitter nog niet begrijpen.   

Jammer, want het is een prachtig kanaal om bottom-up te communiceren en afstand tussen politiek en burger te verkleinen.Dat is voor sommige generaties misschien even wennen en vraagt aanpassing maar wie niet veranderd mist de essentie van de politiek, en dat maakt sommigen als een dinosaurus in de porseleinkast. Gebrouilleerd raadslid heeft namelijk nog weleens de neiging om met ‘moties voor de bühne’ te komen. Kansloze voorstellen die enkel en alleen bedoeld zijn voor het rumoer en bijbehorende aandacht. 

Pestkop

Een politieke stijl die prima past bij oppositie voeren maar ook onbeholpen overkomt door het populistische karakter, de scheet in het netje. Dit alles is dan ook allemaal niet bijzonder interessant maar het wordt wel pikant doordat de wethouder zelf olie op het vuur blijft gooien. De ‘digitale pestkop’ uit blijft hangen door tweets van anderen over de kwestie te gaan retweeten. Onhandig gezien zijn functie en oliedom in het kader van de huidige maar wankele politieke verhoudingen die er momenteel zijn.  

Tena-lady

Maar het is dan ook een socialist, een parasiet die liever profiteert van de arbeid van een ander dan zelf eens orgineel te zijn.  De perfide opzet van het doorsturen om mensen tegen elkaar uit te spelen en dan de verantwoordelijkheid te ontkennen ligt er gewoon te dik op, de achterbaksheid straalt er dus vanaf.  Nu ben ik niet gehinderd door enig gevoel van hierarchie en doe ook niet aan wijverig gekonkel achter iemands rug om, ik ben a-politiek en geef gewoon mijn mening. Het nadeel van medium is dat tweets dus soms meer weg hebben van emotionele incontinentie dan een serieuze dialoog. 

Daarvoor zijn dan ook andere kanalen, zoals mail bijvoorbeeld om een zaak zonder de beperking van 140 karakters uiteen te zetten. Of een gesprek onder het genot van een biertje want communicatie is namelijk niet alleen tweerichtingsverkeer maar zit ook in de lichaamstaal, welke soms inderdaad ook onbeholpen kan zijn.

Socialistische media

Tussen sociaal en socialisme zit dus nog een hele kloof waar sociale media één kanaal geeft om deze te overbruggen. Want deze communities zijn grensoverschrijdende ontmoetingsplaatsen op Internet waarbij ook weleens de overdrachtelijke grenzen van het fatsoen overschreden worden. Twitter staat dan ook niet bekend om de welbespraakte gebruikers en is eerder volks dan elitair. Eigenlijk FC Knudde van de vele sociale media kanalen die er zijn, populair volksvermaak dus dat niet altijd serieus genomen moet worden.

In dat opzicht is de aandacht hiervoor van de raad lachwekkend en treurig tegelijk omdat het meer om schaken met oneliners gaat om te prikkelen dan te debatteren. En  99,9% van de politieke tweets zijn de aandacht dan ook niet waard, alleen de reacties zijn interessant.  Niet als politieke barometer maar als ’achtergrond ruis’ voor het vaak genoemde maar niet ingevulde dualisme.

Krokodillentranen

En hier gaat het mis want het betaamt college niet om de raad de maat te nemen door kwalificaties te gebruiken als onbeholpen. Een wethouder is tenslotte een bestuurder, onderdeel van het college die gecontroleerd moet worden door de volksvertegenwoordiging. Woutertje  mag dan wel in profiel zetten dat hij twittert als mens maar dan moet hij niet zeuren als de bal terug gekaatst wordt.  Dat een motie van treurnis gebruikt wordt lijkt me echter een zinloos instrument, onbeholpen rumoer voor de bühne.

Sterf dorpen, sterf!

Blijkens berichten zijn er plannen of verkenningen om stichtingen SCPO-NOP en AVES alsnog te laten fuseren. Niet om edele motieven zoals verbetering van onderwijs, professionalisering bestuur of innovatie maar gewoon uit ordinaire bezuinigingsdrang omdat begroting gemeente door megalomane projecten gaten laat zien.


En dat geldt ook voor het idee om in de dorpen basisonderwijs, peuterspeelzalen en kinderopvang te centraliseren in kindcentra. Nu is samenwerken natuurlijk nog niet fuseren maar het is wel een gotspe om deze bezuinigingsdrol als een roomsoes voor de leefbaarheid te presenteren. Het is tenslotte het eigen afbraakbeleid van college dat leefbaarheid in de dorpen aantast. Maar zolang opheffingsnorm voor scholen nog niet dreigt lijkt me ook geen rechtvaardigingsgrond aanwezig te zijn voor samenvoegen. Want na laatste fusie, waardoor AVES 2/3 van het aanbod voor basisonderwijs binnen de gemeente in handen kreeg, zijn de spelregels ondertussen gewijzigd. Zo is er  sinds 1 oktober 2011 dan ook een fusietoets welke de minister een 'vetorecht' geeft om fusies binnen het onderwijs tegen te houden.

Een significante belemmering voor bestuurlijke fusie hierbij is bijvoorbeeld als meer dan 50% van het aanbod voor basisonderwijs in gemeente bij één partij komt te liggen. Het lijkt me in deze dus goed als wethouder (en stichting) eerst uitsluitsel geven of de voorgenomen en blijkbaar zo gewenste bestuurlijke fusie, uiteindelijk waren hiervoor al plannen in 2008, wel plaats MAG vinden van de minister. Dat voorkomt niet alleen een hoop onrust onder ouders maar ook een heleboel werk voor die 'arme' bestuurders.

Monsterlijke bovenschoolse besturen

Werd vandaag verrast door een brief die zoon meegekregen had van school over plannen voor de verdere samenvoeging van bovenschoolse besturen. Dit mede omdat ik, en velen ouders met mij, als gevolg van ontevredenheid recentelijk juist mijn kinderen overgeplaatst heb naar een andere school die onder een andere stichting valt.

Met de nu (voor)genomen stappen wordt er volgens mij dan ook via een slinkse wijze gemorreld aan deze keuzevrijheid die ouders zouden moeten hebben volgens de door minister opgestelde fusietoets voor primair onderwijs. Tenslotte zorgde eerder samengaan van katholieke en openbare basisscholen in de monsterlijke stichting AVES er al voor dat de identiteit van veel scholen verloren is gegaan. En nog verder fuseren op bestuurlijk niveau, waarbij er uiteindelijk nog maar één stichting overblijft, zorgt voor nog minder keus.


Probleem was - en als ik zo kijk is - dat kwaliteit van onderwijs, welbehagen van kinderen en tevredenheid van ouders daarmee ondergeschikt gesteld wordt aan budget. Leerlingen zijn hierdoor letterlijk en figuurlijk het kind van de rekening doordat er niet opgetreden wordt tegen pesten, er geen aandacht is voor individuele (leer)behoeften en medezeggenschap niet gewaardeerd wordt. Hierover heb ik al eens eerder met verantwoordelijke wethouder schriftelijk via de e-mail gecorrespondeerd maar blijkbaar is deze verloren gegaan: 

Dienstbaar als ik ben maak ik, met uit privacy overweging de weglating van namen uiteraard, die eerdere correspondentie dan ook graag weer beschikbaar voor deze chaotische wethouder:

Villasubsidie is fictief

Populistisch wordt gezegd dat de hypotheekrente een subsidie is maar veel partijen vergeten dat fiscale voordeel hiervan beperkt is. Tenslotte is er ook Eigenwoningforfait, een belastingmaatregel die het woongenot als een FICTIEF inkomen ziet.


In gelul kun je misschien niet wonen maar van een fictief inkomen kan zeker ook niemand eten.

Woongenot, voor de huurder gesubsidieerd
Deze belasting in box 1, werk en woning zorgt ervoor dat de villabezitter ook nog eens meer betaald door progressieve opbouw. Niet alleen aan belasting via het inkomen aan het Rijk maar ook aan de gemeente. Want uiteindelijk is alleen het gebruikersdeel OZB komen te vervallen en deze als lastenverlichting bedoelde maatregel pakt in de praktijk steeds vaker uit als een ordinaire nivellering. De lekkerbekkende 'villasubsidie' is dus vooral een  subsidie voor gemeentelijke begrotingen. Want niet alleen Boxmeer, de gemeente waar Sint Emile wethouder van Financiën was, verhoogde de OZB met flink wat meer dan toegestane macronorm om zo de begrotingstekorten op te lossen. De huizenbezitter is namelijk een makkelijke prooi omdat de waarde van onroerend goed makkelijker te bepalen is dan het gezinsinkomen.

Een belasting voor woongenot heeft een huurder niet, wel een onterechte subsidie van meer dan €3,6 miljard. Want uit cijfers van CBS blijkt dat deze sector sociale huur volkomen uit balans is omdat kwart van huurders meer verdient dan €33.000. Maar de socialisten vinden het maar niks om de huur van mensen met een gezinsinkomen van meer dan €43.000 te verhogen. Ze willen zelfs liever af van deze norm waardoor bestaande scheefgroei nog groter zal worden. Dat is opmerkelijk omdat hierdoor goedkope huurwoningen bezet gehouden worden door mensen die er geen recht op hebben en huurwoningen onnodig duur zijn. Socialisten die roepen over afbraak belastingparadijs voor villabezitters maken er dus alleen maar een walhalla op lokaal niveau van.

Lulkoek in het kwadraat

De kogel is door de kerk, het besluit is genomen om WOB verzoek voor inzage in onderzoeksrapport  af te wijzen. Een besluit wat ik na eerdere verdaging eigenlijk al verwachtte omdat gemeente het constante falen niet openbaar wil maken.

Een belangrijk naar voren komende reden voor afwijzing is de wederzijdse schuldvraag waardoor geen openheid van zaken gegeven kan worden:

“Sinds het besluit van de Raad van de gemeente Noordoostpolder d.d. 28 juni 2012 wordt constructief gewerkt aan een oplossingsrichting voor de problemen die er zijn omtrent de Poldertoren. Hierbij moeten o.a. afspraken met zittende huurders worden gemaakt (1) en zal met de bij de ontwikkeling van de Poldertoren betrokken bedrijven een oplossing gezocht moeten worden voor de aanpak van de bouwkundige problemen en bekostiging hiervan (2). Hierbij speelt de wederzijdse schuldvraag een voorname rol.”