Liberaal verdriet door een tweet

VVD dient een motie van treurnis in om tweet van wethouder Ruifrok, wat een treurigheid van de liberalen. Nu liep VVD ook al eens te klagen over de ‘twitter knokploeg’ van PvvP wat laat zien dat sommige medium Twitter nog niet begrijpen.   

Jammer, want het is een prachtig kanaal om bottom-up te communiceren en afstand tussen politiek en burger te verkleinen.Dat is voor sommige generaties misschien even wennen en vraagt aanpassing maar wie niet veranderd mist de essentie van de politiek, en dat maakt sommigen als een dinosaurus in de porseleinkast. Gebrouilleerd raadslid heeft namelijk nog weleens de neiging om met ‘moties voor de bühne’ te komen. Kansloze voorstellen die enkel en alleen bedoeld zijn voor het rumoer en bijbehorende aandacht. 

Pestkop

Een politieke stijl die prima past bij oppositie voeren maar ook onbeholpen overkomt door het populistische karakter, de scheet in het netje. Dit alles is dan ook allemaal niet bijzonder interessant maar het wordt wel pikant doordat de wethouder zelf olie op het vuur blijft gooien. De ‘digitale pestkop’ uit blijft hangen door tweets van anderen over de kwestie te gaan retweeten. Onhandig gezien zijn functie en oliedom in het kader van de huidige maar wankele politieke verhoudingen die er momenteel zijn.  

Tena-lady

Maar het is dan ook een socialist, een parasiet die liever profiteert van de arbeid van een ander dan zelf eens orgineel te zijn.  De perfide opzet van het doorsturen om mensen tegen elkaar uit te spelen en dan de verantwoordelijkheid te ontkennen ligt er gewoon te dik op, de achterbaksheid straalt er dus vanaf.  Nu ben ik niet gehinderd door enig gevoel van hierarchie en doe ook niet aan wijverig gekonkel achter iemands rug om, ik ben a-politiek en geef gewoon mijn mening. Het nadeel van medium is dat tweets dus soms meer weg hebben van emotionele incontinentie dan een serieuze dialoog. 

Daarvoor zijn dan ook andere kanalen, zoals mail bijvoorbeeld om een zaak zonder de beperking van 140 karakters uiteen te zetten. Of een gesprek onder het genot van een biertje want communicatie is namelijk niet alleen tweerichtingsverkeer maar zit ook in de lichaamstaal, welke soms inderdaad ook onbeholpen kan zijn.

Socialistische media

Tussen sociaal en socialisme zit dus nog een hele kloof waar sociale media één kanaal geeft om deze te overbruggen. Want deze communities zijn grensoverschrijdende ontmoetingsplaatsen op Internet waarbij ook weleens de overdrachtelijke grenzen van het fatsoen overschreden worden. Twitter staat dan ook niet bekend om de welbespraakte gebruikers en is eerder volks dan elitair. Eigenlijk FC Knudde van de vele sociale media kanalen die er zijn, populair volksvermaak dus dat niet altijd serieus genomen moet worden.

In dat opzicht is de aandacht hiervoor van de raad lachwekkend en treurig tegelijk omdat het meer om schaken met oneliners gaat om te prikkelen dan te debatteren. En  99,9% van de politieke tweets zijn de aandacht dan ook niet waard, alleen de reacties zijn interessant.  Niet als politieke barometer maar als ’achtergrond ruis’ voor het vaak genoemde maar niet ingevulde dualisme.

Krokodillentranen

En hier gaat het mis want het betaamt college niet om de raad de maat te nemen door kwalificaties te gebruiken als onbeholpen. Een wethouder is tenslotte een bestuurder, onderdeel van het college die gecontroleerd moet worden door de volksvertegenwoordiging. Woutertje  mag dan wel in profiel zetten dat hij twittert als mens maar dan moet hij niet zeuren als de bal terug gekaatst wordt.  Dat een motie van treurnis gebruikt wordt lijkt me echter een zinloos instrument, onbeholpen rumoer voor de bühne.