Waar een klein land groot in kan zijn

Afgelopen dagen werden de media en sociale media gedomineerd door 1 naam: Mauro. Een Angolese jongen die op 9-jarige leeftijd naar Nederland is gestuurd door zijn familie en nu bij bereiken van meerderjarige leeftijd weg moet. Iets wat al jaren geleden bekend was gemaakt door eerdere ministers van Immigratie maar waar Leers nu voor door het stof moet gaan. Tenslotte heeft de Raad van State geoordeeld dat uitwijzing terecht is en daarmee had dus een einde moeten komen aan deze ‘tragedie’.

Een schrijnend geval kunnen we het namelijk niet noemen omdat hele situatie een eigen keus was van pleegouders en het asielcircus. Driemaal NEE is voor deze huichelaars niet genoeg en dus wordt de propaganda machine in stelling gebracht. Gepeupel wordt met halve waarheden en hele leugens bestookt om zo in te spelen op de morele verontwaardiging.  En dat is ze dan ook gelukt want verontwaardigd ben ik dan ook om de idioterie van laatste dagen.

Nu is het een publiek geheim dat het gehalte aan zieligheid wel wat lager ligt bij vluchtelingen die willens en wetens op het vliegtuig gezet worden naar Nederland. Ook bij Mauro zijn hele grote vraagtekens te zetten bij noodzaak van zijn komst omdat zijn biologische moeder nog gewoon in Angola zit. Zijn verhaal heeft grote overeenkomsten met de modus operandi van georganiseerde transporten van gelukszoekers. Mauro is dus geen individueel geval en het gaat hier om een groep van enkele duizenden gevallen. Triest misschien dat de investering van deze families nu niet gaan renderen maar dat mag nog geen reden zijn voor ander beleid. Hele debat ging dan ook niet om feiten maar draaide om en op emotie. En deze liep soms zo hoog op dat linkse elite zich even ging gedragen als het verfoeide rechtse uitschot van de PVV. Als je inhoudelijk weinig te melden hebt dan kun je wel in BLOKLETTERS gaan praten maar dat veranderd weinig aan de feiten.
Toepassend dat iemand een vergelijk trok met Animal farm van Orwell maar zou deze wel weten waar dat verhaal over ging en welke ideologieën hiermee aangeklaagd werden?

Hele asielbeleid is nu eenmaal een lappendeken waar steeds weer een emotioneel stukje aangenaaid wordt. Misschien dat moord en brand schreeuwende stemmingmakers een in bloed geschreven intentieverklaring op moeten stellen waarin ze verantwoordelijkheid nemen voor een oplossing. En dus niet het eigen falen in een eerdere regeringsperiode gebruiken om de tegenpartij onderuit te halen voor politiek gewin. Want uiteindelijk gaat het helemaal niet om Mauro maar om de zoveelste poging om kabinet te laten vallen door te stoken tussen coalitiepartners. Moties worden niet voor niets aangehouden tot na het CDA congres om zo opzettelijk tweespalt in een partij te zaaien. Een partij die vanaf het begin morele bezwaren had tegen samenwerking met een partij als PVV en waar dissidenten nu hun kans ruiken. Dus wordt het straks weer een generaal pardon in een demissionaire periode waarbij met terugwerkende kracht al eerder uitgezette gelukszoekers terug gehaald worden?

Een ezel stoot zich in het algemeen niet tegen dezelfde steen maar helaas lijkt dat niet op te gaan voor politici en politieke partijen.