Vragen, vragen en nog eens vragen

Op vragen van PvvP over Randstadprovincie komen naar mijn verwachting niets zeggende antwoorden omdat wat je ook kiest de Noordoostpolder nooit het centrum zal worden. Niet geografisch, niet economisch en niet politiek.

Kijkend naar de voorgelegde opties wijs ik ze allen af omdat ze met een kanon op een mug schieten. Als verkiezingen voor provincie en waterschap nu al op weinig interesse van burgers kunnen rekenen dan zal dat bij opschaling alleen maar groter worden. Het ‘over de brug’ gevoel zal blijven hoewel een gevoel uiteindelijk een subjectieve perceptie is van de werkelijkheid. Voorbeeld hiervan is de samenwerking in Europa waar gemeente Noordoostpolder van profiteert, met bijvoorbeeld realisatie van windpark, multifunctionele centra en subsidies aan landbouw door de positieve ‘cashflow’.  

 

Alleraardigst om me te verwijten dat ik niets gelezen heb maar dat schijnt een socialistisch trekje te zijn, nu ben ik dan ook als Benjamin, de ezel uit boek van George Orwell over de heilstaat die het communisme bracht. Een schrijven van Centrum voor Onderzoek van de Economie van Lagere Overheden (COELO) vat effecten provinciale schaalvergroting in de Randstad mooi samen in een tabel:

•    Maatwerk: voorzieningen conform regionale wensen - NEUTRAAL
•    Betrokkenheid van de burgers bij het bestuur - NEUTRAAL 
•    Innovatie van beleid  - NEGATIEF
•    Maatstafconcurrentie - NEUTRAAL
•    Informatievoordeel - NEUTRAAL
•    Internaliseren van externe effecten - POSITIEF
•    Schaalvoordelen (economies of scale) - POSITIEF
•    Combinatievoordelen (economies of scope)-  NEUTRAAL
•    Uniformiteit van beleid - NEUTRAAL
•    Restgebieden - NEGATIEF

De geijkte socialistische vragen als waar halen we economisch het meeste uit, bij wie worden we op juiste waarde geschat en waar hebben we toegevoegde waarde zitten blijkbaar in het DNA. Vraag moet dus ook niet zijn waar Abraham de mosterd vandaan haalt of in economische termen waar gemeente het geld vandaan moet halen, maar hoe we weer mee doen. En met WE bedoel ik de burger die werkt van negen tot vijf maar de interesse kwijt is geraakt in al deze bestuurlijke organen die niet willen luisteren zoals Rudyard Kipling beschreef in een alleraardigst gedicht:

I keep six honest serving-men
(They taught me all I know);
Their names are What and Why and When
And How and Where and Who.
I send them over land and sea,
I send them east and west;
But after they have worked for me
I give them all a rest

I let them rest from nine till five,
For I am busy then,
As well as breakfast, lunch, and tea,
For they are hungry men.
But different folk have different views;
I know a person small—
She keeps ten million serving-men,
Who get no rest at all!

She sends'em abroad on her own affairs,
From the second she opens her eyes—
One million Hows, two million Wheres,
And seven million Whys!

Bij uiteindelijke keuze is het probleem dan ook het gemis aan een maatstaf om resultaten te kunnen beoordelen. Je weet tenslotte pas wat je hebt als het weg is. Discussie voeren op voorgekauwde keuzemogelijkheden is alsof we niet verder kijken dan de dijken die ons omringen. Waarom ons beperken tot provincie als andere bestuursvorm in de vorm van waterschap meer impact op ons heeft maar vanuit kabinetsplannen steeds minder democratisch wordt?  Met aansluiting bij Noordelijke Alliantie zal gemeente altijd een buitengebied blijven waar boeren alleen eten wat ze lusten en de lasten liever laten liggen. En of de wijsheid in het oosten ligt is nog maar de vraag omdat we dan concurreren met gemeenten die dezelfde problematiek kennen. 

We kunnen in de Noordoostpolder een grote broek aantrekken maar zijn uiteindelijk een kleine gemeente en vallen onder de noemer RESTGEBIED. Gezien beleid en promotie die gevoerd worden door gemeente zullen we van restgebied naar RUSTGEBIED gaan. We worden dus gemeente Avondrust want jongeren trekken nu al weg naar de randstad waar het werk is. Maak me dus maar wakker als er een nieuw college is dat wat meer jeugdig elan heeft dan deze fossielen uit de begintijd van de polder. Want pionieren is nieuwe wegen zoeken, afwijken van de gebaande paden en dingen onderzoeken. En multiple choice beleid waar gekozen mag worden uit twee kwaden toont enkel bestuurlijk onvermogen aan.