Want daar ligt nu net het dillemma van het weeffoutje in de Europese Munt Unie. Een Europese grondwet is weggestemt in referenda en dat kan niet zomaar weggewerkt worden met een nieuw of aangepast verdrag. Regels leg je namelijk vast in wetten, en daar hadden de burgers al duidelijk nee tegen gezegd. Een onderbuikgevoel dat voortkwam uit het ontbreken van een sociale en culture binding repareer je niet via de achterdeur. Dat is een aantasting van de democratie en maakt van Verenigde Staten van Europa steeds meer een ‘Vierde Rijk’ waar autocraten het voor het zeggen hebben. Autocraten die wel heel vaak geadviseerd lijken te worden door lobbyisten om zo ‘lebensraum’ voor bedrijven te scheppen.
Synergy van samenwerken in Europa heeft ons wel voordelen, welvaart en stabiliteit gebracht maar dat was vooral indirect via de bedrijven die konden groeien op de interne Europese markt. Constante vergroting van deze vrije markt, beperken van overheidsinterventie, privatiseringen en marktwerking waren geen directe zegeningen voor de burger. Net als dat de gemeenschappelijke munt er in de eerste plaats was voor bedrijven zodat er geen koersverschillen meer waren. Maar waar er twee ruilen moet er één meestal huilen en dat zou heel goed nu weleens de belastingbetaler kunnen worden. De Euro in onze beurs, naast de voordelen van goedkope arbeidskrachten, krijgt een steeds grotere polariserende werking. Dat het populisme, wat geen ideologie is maar gewoon een vorm van communicatie, steeds meer aanhang krijgt is het resultaat van de Euro-eloquentia die wel praat maar niets uit legt.
Helaas zijn autocraten niet gebonden aan kiezers en blijven volksvertegenwoordigers die het belang van kiezers vergeten gewoon vertegenwoordigers. De dooddoener die je steeds vaker hoort is dat de materie zo complex is dat de keus niet aan de burger overgelaten kan worden. Dat kan twee dingen betekenen: het volk is dommer geworden of Europa is gewoon niet transparant. Welke uitkomst je ook kiest het zijn beide geen verbeteringen en het tenenkrommend goed praten wat niet uit te leggen valt heeft veel weg van het door van Kooten en de Bie geintroduceerde neologisme: krommunicatie.
Zo moesten we al eerder banken redden omdat deze zich verslikt hadden in schuldpapieren die waardeloos bleken te zijn. En spaarders moesten geholpen worden toen bleek dat IJslandse banken en de DSB een groot pyramidespel opgezet hadden. En nu speelt de ECB vrolijk monopoly met alleen een stapel algemeen fonds kaarten waardoor nimmer de kans kaart ‘Ga terug naar af en ontvang geen miljarden’ getrokken kan worden. Het reddingsplan voor Griekenland en andere landen die meer schulden hebben dan inkomsten is ook niet meer dan een placebo.Want uiteindelijk gaat het helemaal niet om Griekenland maar weer om de banken. Banken die zich voordoen als onderneming maar het ondernemingsrisico steeds bij de burger leggen worden eufemistisch systeem banken genoemd. Wel de lusten maar niet de lasten lijkt me echter een behoorlijk oneerlijk systeem zoals eerdere reddingen al lieten zien.
Want de banken die eerder hun billen branden lieten burger en kleine ondernemers al eens op de blaren zitten.
Dat Griekenland afspraken niet kan of wil nakomen mag geen verrassing zijn omdat opgelegde verplichtingen elke groei in de kiem smoren. En nog meer geld lenen om aan lopende verplichtingen te voldoen is als het opblazen van een ballon die alleen maar kan knappen of we langzaam leeg kunnen laten lopen door schulden te verplaatsen. Want hoewel economie geen natuurkunde is zie ik twee wetten telkens terug komen in de door etterende crisis. De eerste is de algemene gaswet of wet van Boyle welke een uitleg geeft voor het onstaan van problemen. En tweede is de wet van de communicerende vaten die gebruikt wordt om deze steeds te verplaatsen. Het opmerkelijke is dat deze twee wetten alleen maar naast elkaar gebruikt kunnen worden door systeem banken met medewerking van de (volks)vertegenwoordigers.
Iets geven wat je niet hebt is een gevaarlijk spel als daar niet een zekerheid tegenover staat dat je aan de verplichtingen kunt voldoen. En dat Griekenland niet aan zijn verplichtingen kan voldoen wordt steeds duidelijker. Evenals andere landen die nu ook kampen met een teruglopende economische groei hebben de oplossingen die nu bedacht worden veel overeenkomsten hebben met een aandelenlease constructie. Argumentatie dat dit bescherming moet geven tegen speculatie is dan ook een contradictio in terminis.
De enige werkelijke oplossing is Griekenland uit de Eurozone te zetten met een redelijke schuldsanering zodat deze kans krijgen om er weer bovenop te komen.
Om te voorkomen dat dit de weg van de minste weerstand wordt voor andere landen zullen er wel sancties opgelegd moeten worden. Gezien de souvereniteit van Griekenland kunnen deze waarschijnlijk alleen indirect opgelegd worden via de private profiteurs van Europese samenwerking. Helaas hebben bank belastingen, export beperkingen, koers risico’s en alle andere maatregelen uiteindelijk allemaal een effect op de economie en vrije handelsmarkt binnen Europa. En wederinvoering van de Drachme zal ook geen gunstig effect hebben op de koopkracht van gepensioneerden. De gewone Griek is hoe dan ook het kind van de rekening en dit maakt de oplossing misschien niet sociaal. Maar het is wel rechtvaardig als we de eigen keuze weer terug leggen bij de bevolking. Want andere oplossing is namelijk dat we de Griekenland als kind blijven behandelen door telkens wat zakgeld over te maken als ze braaf geluisterd hebben.
Natuurlijk is er een risico dat hiermee de gehele Europese muntunie en samenwerking onder druk komt te staan. Maar dat risico wordt niet kleiner door voort te blijven hobbelen op een weg naar een bestemming waar een groot deel van de burgers niet heen wil. Want wil tot samenwerking komt voort uit een gemeenschappelijk belang en eerlijke verdeling. Nu deze steeds sterker uit balans lijken te raken is een pas op de plaats gewenst. Het is tenslotte niet de eerste keer dat samenwerking tot ruzie leidt als als de bodem van de schatkist in zicht komt. De droom dat welvaart en geld ons zou verbinden maakt blind voor de verschillen die er altijd zullen blijven. Verschillen die steeds meer aan de oppervlakte komen en straks voor nieuwe problemen zullen zorgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.