Op sommige scholen is geld namelijk belangrijker dan welzijn of tevredenheid en is het kind alleen maar een middel om de begroting rond te krijgen. Dat wordt pijnlijk duidelijk als onderpresteerders met een ‘rugzakje’ voorgetrokken worden en bovenpresteerders compleet aan hun lot overgelaten worden. Zo heb ik zelf een dochter die door een handicap een ‘rugzakje’ heeft en werden me allemaal beloften gedaan die nimmer waar gemaakt konden worden. Extra aandacht bestaat namelijk alleen maar uit een paar uurtjes per week achter de computer en dat kan mijn dochter thuis ook doen.
En mijn zoon had de pech dat hij triple A scoorde op de Cito-toets en was dus een bovenpresteerder waardoor hij geen antwoorden meer mocht geven of vragen stellen en dus klassikaal niet meer mee deed. Meeste scholen hebben namelijk combinatieklassen waardoor juffen en een enkele meester al aan 2 groepen les moeten geven. Deze zitten ze niet te wachten op extra niveau's en dus krijgen onder- en bovenpresteerders niet de aandacht of uitdaging die ze nodig hebben. Het extra geld vanuit de rugzakjes is natuurlijk altijd welkom om zo de begroting alsnog rond te krijgen.
Er moet dus gerommeld worden met gelden vanuit schoonmaak, de ouderlijke bijdrage en rugzakjes.om geld te 'verdienen'. Zo hoeft namelijk niemand ontslagen te worden maar komt ondanks alles het niveau desondanks toch niet boven middelmaat uit. Misschien komt dat ook wel omdat sommige juffen alleen geïnteresseerd zijn in het salaris en geen liefde meer voor het vak hebben. Ze zitten dan al in de auto onderweg naar huis nog voordat de kinderen buiten staan. Ik heb best wel begrip voor het feit dat ze zelf ook kleine kinderen en een hypotheek hebben maar vraag mij niet te doen wat je zelf niet wilt. En dan is er nog de ongelijkheid omdat sommige ouders zwart betaald moeten worden omdat ze meer 'verdienen' dan belastingdienst voor vrijwilligers toe staat terwijl anderen zich onbezoldigd en onbaatzuchtig inzetten. En laten we ook niet de goedbetaalde bestuurders vergeten die onderwijs inrichten alsof het een bedrijf is.
Bovenschoolse besturen hebben geen boodschap aan ouder tevredenheid en vinden inspraak en controle op beleid maar lastig en negeren stelselmatig klachten en wetten. Hufterigheid zit dus vooral in het systeem waar leerplicht je dwingt om kinderen achter te laten op school terwijl je weet dat er gepest wordt of dat je kind niet de aandacht krijgt die nodig is maar je door fusies geen keuzevrijheid hebt. Overal moet marktwerking komen zodat we voor de beste of goedkoopste kunnen kiezen maar onderwijs wordt ingericht naar communistisch model met als het dus aan de minister ligt de bijbehorende Chinese vrijwilligers. Ik kan dus heel goed begrijpen dat sommige ouders hun middelvinger opsteken als school om hulp vraagt.
Wie zegt dat ik niet met het welzijn van mijn kinderen begaan ben mag voorover buigen zodat ik die beschuldiging terug kan trappen waar ze vandaan komen. Betreffende minister wil namelijk ook bezuinigen op de ambulante begeleiding waar mijn dochter en zoveel andere kinderen baat bij hebben. Ik laat haar met pijn in mijn hart, maar niet voor niets vanaf 4 jaar om 07:00 uur met een busje naar school gaan waarna ze pas weer om 16:30 thuis is. In anderhalf jaar is ze hierdoor wel van stil en gefrustreerd meisje veranderd in een zelfverzekerde kleuter die hopelijk straks terug kan keren naar regulier onderwijs. Ook voor mijn zoon hebben we uiteindelijk voor een andere school gekozen omdat we elke dag strijd moesten leveren om hem op tijd in de klas te krijgen en had telkens klachten over buik- en hoofpijn. Door de onuitputtelijke voorraad complimentjes, wel blijkbaar te duur waren op vorige school zit hij nu weer met plezier in de klas en in zijn vel.
Het wordt dus tijd dat politiek en bestuurders leren dat inzet van ouders niet vanzelfsprekend is maar een vorm van liefdadigheid die uit vrije wil gedaan wordt. We leven tenslotte niet meer in de middeleeuwen waar rechten van horigen afgenomen konden worden en extra verplichtingen opgelegd als het allemaal wat minder ging. Kiezen voor de makkelijkste weg door ouders te verplichten tot 'dwangarbeid' zonder wederprestatie is gewoon een lastenverzwaring om begroting rond te krijgen. Natuurlijk kunnen scholen niet zonder vrijwilligers, net als veel verenigingen en goede doelen maar kijk ook eens naar de verhoudingen. De voorleesmoeder draait misschien ook nog bardienst en is trainer bij een vereniging en maakt daarmee net zoveel uren als een technisch voorzitter bij een windkoepel, raadslid van een gemeente of bestuurder bij Cordaid maar wordt er wel veel slechter voor betaald.
Natuurlijk zijn er, net als vroeger in militaire dienst lijntrekkers die liever lui dan moe zijn maar deze kunnen beter direct op hun gedrag aangesproken worden door school, ouders of vereniging. Of minister moet willen dat ze hun opgelegde dienst gaan afkopen waardoor scholen door te rommelen met geld extra inkomsten krijgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.